Πάτερ Λίβυος: «Ο κόσμος μας μετράει θαύματα και απώλειες μαζί»

Ο πατέρας Λίβυος, κατά κόσμον Χαράλαμπος Παπαδόπουλος, ήταν καλεσμένος στο «EQ» του Action 24 και μίλησε στην Έλενα Παπαβασιλείου για τα παιδικά του χρόνια στο Ηράκλειο, την ανθρώπινη ύπαρξη, την κοινωνία σήμερα, τις σχέσεις που θέλουν χρόνο, αλλά και τη μεγάλη του αγάπη που απαρνήθηκε για χάρη του Θεού!

«Μεγάλωσα στο Ηράκλειο από έναν πατέρα Πόντιας καταγωγής, παντρεύτηκε τη μητέρα μου η οποία είναι Κρητικιά και με ρίζες από τη Σμύρνη, οπότε κουβαλούσα όλους αυτούς τους πολιτισμούς, κουβαλούσα και ένα τραύμα, δηλαδή, όλες αυτές οι αναφορές: Πόντος, Μικρά Ασία, όλα αυτά έχουν και ένα τραύμα. Μεγάλωσα με μία γιαγιά η οποία συνεχώς μιλούσε για χαμένες πατρίδες, για μια απώλεια, για ένα πένθος. Αυτά με στιγμάτισαν. Διαρκώς υπήρχε ένα μοιρολόι. Αυτός ο κόσμος μετράει θαύματα και απώλειες μαζί. Μετράει χαρά, αλλά και δάκρυ μαζί. Η ζωή είναι κάτι μεταξύ φωτός και σκότους».

«Ο άνθρωπος πρέπει να πειραματίζεται με την ύπαρξή του»

«Πολύ σύντομα στη ζωή μου στιγματίστηκα από την αγωνία του θανάτου. Από πολύ μικρός άρχισα να παλεύω με το γεγονός του θανάτου, ήρθαμε πολύ γρήγορα σε διάλογο μαζί. Και εκεί έμαθα να προσεύχομαι. Εγώ την προσευχή δεν την έμαθα ούτε στο Κατηχητικό, ούτε στα βιβλία, ούτε από κάποιον ιερέα, την έμαθα στην αγωνία του θανάτου. Ο άνθρωπος δεν πρέπει ποτέ να σταματάει να πειραματίζεται με την ύπαρξή του. Πειραματισμός με την ύπαρξη σημαίνει να είμαι ανοιχτός στο μυστήριο της ζωής και διαρκώς να δέχομαι τα σημεία και τα σημάδια και να τολμώ, να ρισκάρω, να βγαίνω από βολέματα και να σπάω τα μνήματα της σκέψης μου».

«Η κοινωνία είναι εξαντλημένη από τον εαυτό της»

«Η κοινωνία μας είναι και πολύ φοβισμένη και πολύ εξαντλημένη από τον ίδιο της τον εαυτό πλέον, διότι ψευδώς της έχουν πει ότι έχει μια ελευθερία -την οποία δεν έχει στην πραγματικότητα- της έχουν δημιουργήσει ψευδείς ανάγκες. Μέσα από ένα συνεχές κάλεσμα στην απόλαυση κοιμίζουν το τραύμα!»

«Η σχέση θέλει χρόνο για να σου αποκαλύψει τις ποιότητές της»

«Ο έρωτας είναι ένα δώρο του Θεού που έχει μέσα του πολύ μεγάλη εκστατικότητα, δηλαδή σε βγάζει από τον εαυτό σου. Αυτό είναι πολύ χρήσιμο για να μπορέσεις να πας στον απέναντι άνθρωπο. Το πρόβλημα που δημιουργείται είναι ότι ο έρωτας πάντοτε εξιδανικεύει καταστάσεις. Ποτέ δεν αγαπάμε την πραγματικότητα του άλλου, αλλά αυτό που θα θέλαμε να είναι ο άλλος. Θα έρθει όμως κάποια στιγμή που θα φύγει αυτό το νεφέλωμα. Η σχέση θέλει χρόνο για να σου αποκαλύψει τις ποιότητές της και σήμερα δυστυχώς ζούμε σε μια εποχή ταχύτητας. Όλα γίνονται γρήγορα και οι σχέσεις είναι πολύ γρήγορες».

«Στη ζωή αυτή δεν τα έχεις όλα»

«Όταν φτάσεις στον πάτο της Κόλασης, τότε ζητάς με δίψα τον Παράδεισο! Κανείς δεν μπορεί να πάρει φόρα για να πάει στον Παράδεισο. Πολλές φορές λέμε τα πάθη μου, τα λάθη μου, οι αδυναμίες μου, αλλά αν σ’ τα αφαιρέσω όλα αυτά δεν θα είσαι εσύ. Μπορεί να σε πόνεσαν, αλλά αυτά σε έφτιαξαν, σε διαμόρφωσαν. Φτάνεις σε ένα σημείο που το οξυγόνο σου τελειώνει, οι ανάσες σου τελειώνουν, στην κυριολεξία φτάνεις στα πατώματα και εκεί κάπου ή θα παραδοθείς στο μηδέν του θανάτου και της απόγνωσης ή θα κάνεις μια τεράστια εσωτερική στροφή χωρίς να ξέρεις που θα σε πάει. Η αλήθεια δεν έχει ποτέ βεβαιότητες, έχει πάντα ρίσκο και περιπέτεια. Πρέπει να αντιληφθείς ότι στη ζωή αυτή δεν τα έχεις όλα, οπότε πρέπει να επιλέξεις τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις».

«Φαντάζομαι τον εαυτό μου πάντα να χτυπάει μια μπάλα»

«Την εποχή που επέλεξα να μπω στην εκκλησία, άφησα το ποδόσφαιρο που αγαπούσα και ήμουν και πάρα πολύ καλός. Είναι κάτι το οποίο ακόμη με πληγώνει, μου λείπει πάρα πολύ. Φαντάζομαι τον εαυτό μου πάντα να χτυπάει μια μπάλα. Στη ζωή καλείσαι να αναλάβεις ρόλους και ευθύνες που έχουν κόστος. Σε ηλικία 20 ετών βρέθηκα να είμαι σύζυγος, πατέρας, ποιμένας μιας ενορίας, να αναλαμβάνω ψυχές, να αναλαμβάνω έναν ρόλο μεγάλο στη ζωή. Αυτό σίγουρα με πόνεσε, με πλήγωσε, αλλά συγχρόνως μου έδωσε και πολλά δώρα».